07 03 2013  |  موضوع:  |  محل انتشار:  |  نسخه چاپ  

هوگو چاوز دیروز درگذشت.



واکنش دنیا به این مرگ زودهنگام نشان از جایگاه او در جهان امروز و رابطه اش با کشاکشی دارد که در دل این جامعه ۷ میلیاردی بشری جریان دارد. در امریکای لاتین، جایی که زیر سیطره ی عمیق ترین شکاف های طبقاتی-اجتماعی است، مردم در همه جا جُفتِ «خوش حالان» و «بدحالان» شدند: فقرا و بومیان و زجر کشیدگان در یک سو ، و صاحبان ثروت و قدرت در دیگر سو. در سراسر قاره سیاه هم تاثر و تاسف روحِ غالب بود. آنها حس کردند یکی از خودشان خیلی زودتر از آنچه انتظار میرفت از زمین پرکشید. در اروپا و ایالات متحده هم نگاه ها تقسیم شده تر بود. حاکمان بر سیاست و اقتصاد نفسی به راحتی کشیدند، و معترضانِ «وال استریت را اشغال کنید» برایش شمع ها افروختند.
اما در ایران برای او، که در چشم اکثریت مردم به اشتباه با این رئیس جمهور تحمیلی همسان دیده می شود، کمتر از جاهای دیگر قطرات اشک بر زمین ریخته شد. و زجر این همسان دیدن برای من خیلی بیشتر خود این مرگ زود رس دردناک بود.

در میان احزاب سیاسی، در چارگوشه دنیا، هرچه با راست ها، به خصوص به گروهبندی های مالی - نظامی بیشتر هم پیاله تر باشی، حذف این طغیانگر را بیشتر «بازگشت به آرامش» خواهی دید. و هر آنجا که صدای مردم تحقیر شده در گلوست صدای این مرگ زودهنگام دلخراش تر.
وضع احزاب چپ ایران اما از همه جای دنیا دلخراش تر است.
آنها هنوز جای دشنه خون چکان حکومت فعلی را بر سینه دارند. اولیاء آنها اکثرا به دست همین حکومت سربه نیست شده اند. خون توان درست دیدن هوگو چاوز و انقلاب او را از آنها گرفته است. آنها اغلب بر این تصورند که او هم چیزی بوده است از جنس همین ها که خود را بر ما حاکم کرده اند.
اما چاوز قطعا از این جنس نبود. او از اکثریت بزرگ مردم ونزوئلا بود. هم در رقص و پایکوبی هم در کار و زحمت. او قطعا در به دست آوردن و حفظ دل محرومان جامعه هزار بار از احمدی نژاد موفق تر و در پایبندی به اصول دموکراسی از رهبران اصلاح طلب ایران روشن بین تر بود.
چاوز ۱۳ سال حکومت کرد و هنوز تا لحظه مرگ هم چنان حمایت فعال اکثریت مردم ونزوئلا را و عشق پاکدلانه ی صدها میلیون مردم ستمدیده ی امریکای لاتین را بدرقه راه خویش داشت.

سوسیالیسم قرن بیست و یکمی چاوز البته که یک الگو برای همه کشورها نبود. او خودش هم چنین ادعایی نکرد. اما او قطعا کمک کرده است که مردم عادی ونزوئلا، به خصوص بومیان فراموش شده ی آن سرزمین، برای اولین بار در تاریخ خود را صاحب حق و صاحب قدرت بیابند. یاد چاوز در دل آن مردم زنده خواهد ماند





Bookmark and Share
©negahdar.info