07 12 1990  |  موضوع: مطالب كتاب «دمكراسی برای ايران»  |  محل انتشار: ایران امروز، کار  |  نسخه چاپ  

نامه به جرج بوش


فرخ نگهدار
دسامبر ۱۹۹۰

به عالى‏جناب جرج بوش، رئيس‏جمهور ايالات متحده آمريكا
من به عنوان يك ايرانى كه ميهنم ۸ سال تمام لگدكوب جنگى ويران‏گر و خانمان‏سوز بوده است با نگرانى بسيار ناظر رويدادهاىى هستم كه حاصل تجاوز خودسرانه غيرقابل تحمل رژيم بغداد به كشور مستقل كويت است. با هدف تقويت و اشاعه تمايل به صلح و آزادى، كه خواست و آرزوى بزرگ ملت ايران است احساس و انديشه‏اى را در اين نامه سرگشاده آورده‏ام كه به زعم من تمايل عمومى ايرانيان را در قبال وضع موجود بازتاب مى‏دهد:
اين كه جامعه بين‏المللى به ويژه شوراى امنيت سازمان ملل متحد عليه اين تجاوز خيره‏سرانه به پا خاسته اميد و اعتماد را در دل جهانيان دامن زده و اين احساس را تقويت كرده است كه جهان مى‏تواند در برابر كاربرد زور و سلاح براى تحقق اهداف تجاوزگرانه از خود واكنش نشان دهد و متجاوز را سرانجام به اراده‏اى كه ضامن حق موجوديت و استقلال ملت‏هاست تسليم نمايد.
اين كه قدرت‏هاى بزرگ به ويژه ايالات متحده، اتحاد شوروى و جامعه اروپاىى در برابر تجاوز از خود واكنش قاطع نشان داده‏اند و اين كه شما اين بار مقابله با تجاوز را نه از طريق اقدامات خودسرانه بلكه از طريق اشتراك مساعى جامعه جهانى در شوراى امنيت پى مى‏گيريد، در منطقه ما براى مردمى كه نگران امنيت و منافع خود هستند مايه تسلى خاطر بوده است.
ليكن در احساس و انديشه همين مردم در قبال سير رويدادها در خليج فارس جهات ديگرى نيز برجسته است. مردمى كه ۸سال تمام زهر مرگ‏بار جنگى خانمان‏سوز را بر جان چشيده‏اند امروز با چشمانى لبريز از نگرانى و اضطراب روندها و رويدادهاىى را نظاره مى‏كنند كه مى‏تواند با شعله‏ور كردن جنگى دوباره هستى و خانمان آنان را در كام خود بسوزاند.
شما مى‏توانيد مطمئن باشيد كه ايرانيان آن گاه كه منافع درازمدت و حتى كوتاه مدت خود را معيار مى‏گيرند، عليرغم اين كه از ديكتاتور بغداد مصيبت‏هاى بسيار كشيده و از ديرباز پايان هر چه سريع‏تر جنايات او را آرزو كرده‏اند، هرگز حاضر نيستند تحقق اين آرزوى ديرينه را از راه شعله‏ور شدن جنگى ديگر در منطقه طلب كنند. ايرانيان آن گونه كه در عمل هم نشان مى‏دهند، از قطع‏نامه‏هاى شوراى امنيت، كه تدابير همه‏جانبه‏اى را به صورت فشارهاى سياسى و محاصره و تحريم اقتصادى و نظامى عليه حكومت بغداد را توصيه مى‏كند، تا به آخر پشتيبانى مى‏كنند. آنان حتى از اعمال قوه قهريه عليه عواملى كه مى‏كوشند محاصره و تحريم را نقض كنند نيز جانب‏دارى مى‏كنند. اما نمى‏پذيرند كه تحمل جنگى ديگر، حتى به صورت ‌«برق‏آسا‌» آن گونه كه از جانب گروه‏بازهاى دست‏يار شما تبليغ و توجيه مى‏شود خليج فارس را به آتش كشد.
من كارشناس نظامى نيستم و وظيفه خود نيز نمى‏دانم كه در اين باره كه جنگ آمريكاييان در خليج فارس برق‏آساست يا فرسايشى اظهار نظر كنم. اما با تك تك ذرات وجودم مى‏گويم: حتى اگر نظريه و تلاش مفرط محافل افراطى اطراف شما در حمايت از يك جنگ برق‏آسا نيز به نتيجه برسد، احساسات توده‏هاى وسيع مردم خاورميانه هرگز آن را جنگى ‌«رهاىى‏بخش‌» تلقى نخواهد كرد.
درست همان گونه كه هيچ يك از مداخلات نظامى ايالات متحده، اتحاد شوروى، فرانسه و بريتانيا در كشورهاى خاور، و نيز در ساير كشورها در آفريقا و آمريكاى لاتين عادلانه و ‌«رهاىى‏بخش‌» تلقى نشده‏اند. اين مداخلات قبل از همه به تقويت احساسات و رشد گرايشاتى يارى رسانيده‏اند كه عليرغم جنبه توده‏اى و مردمى و عدالت‏خواهانه بارز در آن‏ها از تاثيرگزارى بر روند هم‏گراىى بين‏المللى و از تسريع روند پيش‏رفت اجتماعى واقعى باز مانده‏اند.
از لحظه‏اى كه مسلم شد قطع‏نامه ۶۷۸در شوراى امنيت به تصويب مى‏رسد، از جانب برخى محافل آمريكاىى و نيز انگليسى بوى زننده اين فكر به وضوح شنيده مى‏شود كه اى كاش همين امروز ۱۵ژانويه بود. آن‏ها از پيش‏نهاد دورنگرانه شما داير بر ديدار رفت و برگشت وزراى خارجه آمريكا و عراق آشكارا ابراز نگرانى كرده آن را عامل سستى اراده آمريكاييان در آغاز جنگ تلقى مى‏كنند. اين گونه تمايلات علايق مشترك همه عناصر متشكل جامعه بشرى يا حتى منافع همه طرف‏هاى درگير را نه مى‏پذيرد و نه حتى - مى‏خواهم بگويم - درك مى‏كند. اين تمايلات قبل از همه منافع يك‏جانبه، قشرى و آنى بخش محدودى از جامعه آمريكاىى و هم‏راهان خارجى آنان را بازتاب مى‏دهد.

آقاى رئيس‏جمهور
ده‏ها ميليون ايرانى كه در ماه‏هاى اخير قاطعيت و صلابت دولت شما در مقابله با تجاوز صدام را نظاره مى‏كنند بلااستثنا روزهاى تلخ تهاجم خونين صدام به سرزمين‏شان را در خاطر زنده مى‏كنند و از خود مى‏پرسند راستى ايالات متحده آمريكا در آن زمان تا چه حد از امكانات واقعى خود براى مقابله با تجاوز بهره گرفت.
مسلم است كه سران رژيم ايران با يورش به سفارت آمريكا در تهران و سپس با استقبال از قطع رابطه با آمريكا هم به منافع ملى كشور و به نيازهاى رشد اقتصادى آن لطمات بسيار زدند و هم با اقدام به اين دو عمل وحشيانه و نابخردانه بر سياست آمريكا نسبت به ايران نيز تاثيرات منفى بسيار بر جاى گذاشته‏اند. اما وجدان بشرى هرگز نمى‏پذيرد كه پاسخ شايسته براى اين اقدامات در سياستى جستجو شود كه ايالات متحده آمريكا در بحران خليج فارس در دهه ۸۰در پيش گرفت.
آيا شما فكر نمى‏كنيد اگر صدام از وعده‏ها و تعهدات بى‏دريغ مالى و نظامى كويت، عربستان و مصر و از پشتيبانى دولت آمريكا از اين وعده‏ها و تعهدات مستحضر نبود، تصميم او به تهاجم بر ايران با دشوارى‏هاى بسيار هم‏راه مى‏بود و يا حتى غيرممكن مى‏نمود؟ صدام نه از بيم قدرت ايران و خطر تهاجم قريب‏الوقوع آن بلكه مشخصا بر پايه ضعف ايران و بر پايه وعده پشتيبانى متحدان، با هدف ارضاى هوس‏هاى ارتجاعى و توسعه‏طلبانه خود، خاك ميهن ما را مورد هجوم قرار داد. ارزيابى‏ها و انگيزه‏هاىى كه پس از به گل نشستن تهاجم صدام آيت‏الله خمينى را نيز به عينه به كام خود فرو كشيد و به حمايت از ادامه جنگ واداشت.
تاريخ به روشنى نشان داده است كه اهداف روشن دولت شما در جنگ ايران و عراق مشخصا جبران خلائى بوده است كه انقلاب بهمن در تعادل استراتژيك منطقه ايجاد كرده بود. جنگ دو عامل غيرآمريكاىى ايران و عراق را درگير فرسايش خونين يك‏ديگر ساخته و نقش و تاثير منطقه‏اى آنان را هر چه بيش‏تر تنزل مى‏داد و جاى تاسف بسيار است كه در آن سال‏ها سررشته امور در كشور ما در دست كسانى بوده است كه هم‏راه با رقيب با خيال تعبير خواب‏هاى آشفته و هوس‏آلود، از جانب دولت آمريكا و متحدان او در منطقه به بهاى جان يك ميليون انسان و ويرانى دو كشور و پس‏ماند جراحاتى عفونى و مزمن در مناسبات ميان كشورهاى منطقه ناجوانمردانه به بازى گرفته شدند.
چگونه مى‏توان انكار كرد كه بحران كنونى خليج در وعده وعيدهاى نافرجام كويت و مصر و عربستان به عراق و در اهداف و سياست وقت آمريكا ريشه نداشته است؟
مگر قرار اين نبود كه صدام مزد خود را با چنگ‏اندازى به غنايم فرضى جنگ با ايران دريافت كند؟ و مگر نه اين كه وقتى وعده‏ها عملى نشد براى پيمان‏كار سخت دشوار شد كه مافات را تماما به عهده بگيرد و شركاى سرمايه‏گزار را از تاديه معاف شمارد؟
شما اين روزها با وضوح بسيار استدلال مى‏كنيد كه ادعاى صدام در مورد ارتباط تجاوز او به كويت با اشغال سرزمين‏هاى عربى توسط اسرائيل بى‏پايه است اما آيا به راستى تجاوز صدام به ايران نيز با اشغال كويت نامربوط است؟ تاريخ فرياد مى‏زند كه نطفه تجاوز به كويت نه در شكست مذاكرات در نخستين روزهاى اوت ۹۰كه در موفقيت مذاكرات در ماه اوت ۸۰بسته شد. و دولت ايالات متحده آمريكا حق ندارد و نمى‏تواند نقش و مسئوليت بزرگ خود را در فاجعه‏اى كه اين ديكتاتور ديوانه و خون‏ريز بر خلق‏هاى منطقه تحميل مى‏كند غيرموثر و ناچيز جلوه دهد.
و اين‏ها همه تازه روى خارجى دردهاى ملت ايران است.
ايرانيان فراموش نمى‏كنند و نمى‏توانند كنند كه چگونه درآميزى اهداف خودغرضانه عوامل خارجى با مطامع گرايش ارتجاعى حاكم بر ايران گل‏هاى آرزوى بزرگ انقلاب او را براى تامين آزادى و رعايت حقوق بشر با خشونت بسيار پرپر كرده است. تحميل جنگ به ايران فرصتى طلاىى و بى‏نظير براى ارتجاع ايران شد كه مطالبه مردم براى استقرار دموكراسى در كشور را لگدمال كند و هر نوع اعتراض عليه اقدامات سركوب‏گرانه تحت عنوان هم‏دستى با عراق و آمريكا در فضاى خشن و خونين ناشى از جنگ با شقاوت بسيار سركوب شود. ما نمى‏توانيم فراموش كنيم كه چگونه جنگ ميان استبداد حاكم بر ايران با ديكتاتور عراق ده‏ها هزار جوان تشنه آزادى در ميهن ما را به گم‏راهى كشيد و ملعبه مطامع ضدايرانى رژيم عراق قرار داد.

آقاى رئيس‏جمهور
پايان جنگ سرد و هم‏روند با آن گسترش موج نيرومند آزادى‏خواهى در بسيارى كشورها در شرق اروپا، در جنوب آمريكا و در ديگر جاها در دل ما ايرانيان نيز، كه در دهه ۸۰از زمره محروم‏ترين ملت‏ها در برخوردارى از نعمت صلح و آزادى بوده‏ايم، پرتوى از اميد افكنده است.
از سوى ديگر تلاش‏ها براى استقرار صلحى عادلانه ميان ايران و عراق كه به پايان نيك خود نزديك شده و پيكار، عليه نقض حقوق بشر و براى آزادى در ايران نيز اخيرا در جامعه ملل بازتابى درخور يافته است.
اما خطر جنگى دوباره در خليج و خطر معامله بر سر حقوق بشر براى مطلوب كردن موضع ايران در بحران خليج فارس اين تلاش ده ساله ايرانيان براى دست‏يابى به صلح و آزادى را تهديد مى‏كند. برخى مقامات ايرانى صراحتا اعلام مى‏كنند كه موضع آنان در قبال خواست شما در بحران خليج فارس با موضع شما در زمينه خواست ما براى رعايت حقوق بشر در ايران ارتباط مى‏يابد. آن‏ها علنا بستن قراردادها با ساير كشورها را به سكوت آنان در قبال وضع حقوق بشر در ايران مربوط كرده‏اند. نيرومندى در آمريكا نيز با چشم‏پوشى از معيارهاى اخلاقى و بشرى را براى جلب متحدين بيش‏تر و دست‏يابى سريع‏تر به كويت طلب مى‏كنند. از نظر آنان لگدمال شدن صلح و آزادى در ازاى بازيافت كويت معامله‏اى بس پرسود مى‏نمايد.

آقاى رئيس‏جمهور
اكنون فرصتى تاريخى براى شما فراهم آمده است كه عمل شما در بحران خليج فارس در راستاى تغيير آن عدم اعتماد تاريخى و ريشه‏دارى تاثير كند كه از ديرباز در ذهن وسيع‏ترين توده‏هاى مردم اين منطقه به اهداف ايالات متحده جا افتاده است. در اين حساس‏ترين برهه‏ها براى شما پاى‏بندى به اولويت والاترين ارزش‏هاى بشرى يعنى صلح و آزادى و توان‏مندى در به پايان بردن آن عدم اعتماد تاريخى را آرزو مى‏كنم.

با احترام - فرخ نگهدار
عضو سازمان فدائيان خلق ايران (اكثريت)
۲ دسامبر ۱۹۹۰





Bookmark and Share
©negahdar.info